Berichten archief

zaterdag 25 oktober 2014 

In april schreef ik al dat ik bezig was geweest met een schilderij voor Yvonne van Gogh, mijn ‘oude’ buurvrouw. Zij heeft een nieuwe woning en ik bied aan een schilderij voor haar te maken. Dat vindt ze erg leuk, zij wil graag iets in de stijl van Monet. Ik bestudeer verschillende schilderijen van hem en maak een schets van een parkachtig landschap met een vijver en waterlelies. Ik zet een doek op de ezel en schilder de achtergrond. Dan schets ik haar huis met een grote vijver ervoor. En dat is het dan.

Maanden staat het doek te wachten op meer. Maar er gebeurt niets. De ezel met het doek verhuizen op een gegeven moment zelfs naar boven, ik kom er niet aan toe. Pas in de zomervakantie 2014 krijg ik ineens de schilderkriebels. Ik leg foto’s van werk van Monet om me heen en helemaal geïnspireerd ga ik aan de slag. Het kriebelt weer, het zingt weer in me wanneer de penselen over het doek dansen en prachtige kleuren tevoorschijn toveren. :)

Zonder lelieEr ontstaat een dromerige tuin met een treurwilg die zijn takken in de vijver laat hangen, het huis weerspiegelt in het water. Een roeiboot ligt klaar voor een avontuurlijk tochtje langs de bonte bloemenpracht. Een beetje voortbordurend op de hoed van fimoklei in het schilderij voor Rianne zoek ik ook nu naar iets verrassends. Zal ik een grote waterlelie op de voorgrond maken? En zal ik hem van papier maken? Of van klei? Misschien is het ook wel leuk om de takken van de treurwilg te laten bewegen… Ideeën borrelen in me op.

Rianne komt een middag op bezoek en ik zet haar met de perforator en pergamanopapier in verschillende tinten groen aan het werk. Intussen zoek ik groene kraaltjes en wanneer RianLelie en wilgne een bekertje vol groene confetti heeft, gaan we rijgen. We maken slierten van groene rondjes, afgewisseld met kraaltjes. Rianne heeft geen idee wat de bedoeling is en pas wanneer ik haar later een foto stuur met de slierten provisorisch voor de boom gehangen, begrijpt ze mijn plan.

Aan het eind van de herfstvakantie maak ik een waterlelie van silk clay en bevestig de slierten aan de treurwilg. Ik schilder grote waterleliebladeren en plak de waterlelie erop. Hm, de bloem ziet er op de een of andere manier nog wat eenzaam uit, dus klei ik er nog een iets kleiner exemplaar bij. En dan is het schilderij klaar. Ik maak er een foto van en app die naar Yvonne. Ze is helemaal enthousiast en we spreken af wanneer ze het schilderij komt ophalen.

Samen met Jorrit bekijk ik het schilderij nu het nog op de kachel staat. ‘Het is toch weer surrealistisch geworden,’ lacht hij: ‘Door de kleuren een droomlandschap, maar aan de andere kant toch ook wel weer geloofwaardig. En door de waterlelies op de voorgrond ontstaat er diepte.’ Tja, ik denk toch dat dit mijn stijl is. 😉

Met lelie

 

 

woensdag 30 april 2014 

 

 

een kuiken
helemaal alleen

‘Piep, piep!’

hij roept zijn vriendje
en die roept zijn vriendje
en die roept ook zijn vriendje
en die roept weer zijn vriendje
en die zijn vriendje

‘Piep, piep!”
‘Piep, piep!!
‘PIEP, PIEP!!!’
‘Sssst!’

stilte…

zondag 13 april 2014 

 

Zelf ontferm ik me over het maken van de kudde wilde dieren. Met de giraffes en de zebra’s heb ik al enige ervaring, dus die maak ik best geroutineerd. Alleen de streepjes van de zebra’s kosten wat meer tijd, die teken ik met een fijne marker. De olifanten hebben wat meer silk clay nodig met hun volslanke lijven. Terwijl ik met een giraffe bezig ben, bedenk ik dat ik op deze manier ook een struisvogel kan maken. Ook zo’n lange nek en een klein kopje. Alleen natuurlijk maar twéé poten! 😉 Aan weerskanten van het lijf  plak ik een vleugel en steek daar veertjes in. Nog wat veren in zijn kontje, aan zijn kop een snavel, bolle oogjes en tot slot een guitig veertje. Aaah, nét echt! :)

Zou ik ook een leeuw kunnen maken? Ik peins er een poosje over en maak een schetsje. Hm, moet te doen zijn. Ik maak een lijf van piepschuim bolletjes die ik aan ijzerdraad rijg. Wanneer ik het met silk clay bekleed, zie ik dat het lijf te lang is, er moet een stukje tussen uit. Nu de klei nog niet droog is, vil ik het leeuwenlijfje en haal er een bolletje uit. Ja, nu is de verhouding veel beter. Ik maak er een staartje aan en bekijk plaatjes van leeuwen. Hoe doe ik dat nu met die manen? Ik meng verschillende bruinen en maak er plakjes van, die ik aan het hoofd bevestig. Dan knip ik ze in, tot er haren ontstaan. En warempel, het lijkt een leeuw te worden!

Dan heb ik de veestapel klaar: vier giraffes, drie zebra’s, twee olifanten, twee struisvogels en een leeuw. De kast is vol en ik mail Margriet dat de bestelling klaar is. We spreken af wanneer zij ze komt ophalen. Gelukkig vindt Margriet ze ook heel leuk. Ze passen met z’n allen in een doos en dan reizen ze mee naar Hattem.

De kast is kaal en leeg zonder de vrolijke toom kuikens en kudde beesten. Zal ik er nog wat meer maken? Ach, het is bijna Pasen, misschien ga ik weer iets anders bedenken!

 

donderdag 10 april 2014 

Kuikens van gevilte wol

Zal ik in de kerstvakantie weer kunnen schilderen? Nee, ik ben nog te druk in mijn hoofd. Te druk op het werk, te druk ernaast… Ik kan me niet concentreren, het is niet anders. Dan nog maar weer knutselen? Alvast iets voor de naderende lente?

Ik snuffel weer wat rond op internet en ben op slag verliefd op vrolijke kuikens van foam clay. Ik koop de benodigde materialen en begin. Wat een leuk werk, ik word er gewoon vrolijk van als de kuikens uit mijn handen ontstaan.

Ook maak ik kuikens van piepschuim ballen bekleed met gevilte wol. Ook die zien er heel gezellig uit.

Ada en Aad hebben nog wat ruimte in hun etalage, ik mag de kuikens daar neer zetten. Misschien komen er enthousiaste toeristen langs, die de kuikens willen kopen!

Ik stuur een mail naar mijn vroegere klasgenoten van 5M en doe er voor de gezelligheid een foto van de kuikens bij. Met de mededeling dat ik ze verkoop voor St. Pemama’s. Direct mailt Margriet terug

dat zij ze wel wil kopen. Ik heb er 7, dus vraag ik haar hoeveel ze er wil.  ‘Doe maar voor € 100,-‘ zegt ze. Ik moet even slikken, dat zijn wel…eh… een heleboel kuikens. Ik vermeld heel slim dat ik ook zebra’s en giraffes van silk clay maak en doe er een foto bij. ‘Schattig! Doe ook maar voor € 100,-‘ Wauw, dat is maar liefst € 200,- voor het schooltje!

Maar ja, het wordt nog wel even aanpoten om de hele bestelling bij elkaar te knutselen. Elk vrij moment ben ik bezig. Gelukkig komt Rianne me een avondje helpen. En ook Nine knutselt een middagje mee. Zo groeit het ‘kippenhok’ gestaag 😉

jolige kuikens van foam clay

Alle kuikens op de kast

donderdag 10 april 2014 

Engeltje van ijsstokjes

Met Kees in onze kraam

Na de expositie schilder ik een heel lange tijd niet. Eerst is er de jaarovergang op het werk die me in beslag neemt. Dan is er de zomervakantie die voorbij lijkt te vliegen. Ik begin wel aan het schilderij voor Yvonne (een landschap in de stijl van Monet), maar het wil niet vlotten. Het kriebelt niet in me, ik word niet blij van het schilderen, wat is er toch? Heb ik misschien een ‘schilders block’ als dat bestaat? Misschien moet ik even iets heel anders gaan doen.

De bodem van de schatkist van St. Pemama’s komt in zicht, tijd voor een nieuwe impuls. Op 8 december is er een kerstfair in Erichem. Het lijkt me leuk om dan een kraam te vullen met (kerst)knutsels van kosteloos materiaal. En die dan natuurlijk te gaan verkopen voor het schooltje!

In Afrika zie je heel veel hergebruik van materialen. Daardoor geïnspireerd zoek ik op internet naar niet te bewerkelijke knutsels die je van wc rolletjes, eierdoosjes, glazen potten e.d. kunt maken.

Buurvrouw Corrie en buurman Kees gaan me helpen. En Japke. En Nine. En Rianne en Marijke. En Walter. Heel veel lieve mensen brengen materialen waar we een hele voorraad spullen mee kunnen maken. Dan horen we dat er op 29 november een Midwinterfair in Buren is. Ik mag een tafel in de kerk met onze mooie knutsels vullen en Kees gaat me helpen ze te verkopen. We verkopen heel aardig!

Maar dat houdt wel in dat we weer spulletjes bij moeten maken voor de kerstmarkt. We knutselen weer verder en ook in Erichem gaan de zaken goed! Op beide markten samen verkopen Kees en ik voor zo’n € 500,-. Een leuk bedrag voor St. Pemama’s!

Met Kees in onze kraam op de kerstmarkt

maandag 24 juni 2013 

Na de expositie stuurde ik deze mail rond:

Lieve mensen,

De Synagoge is weer leeg, schoon en opgeruimd voor de volgende exposanten. Maar wat was het leuk!!! Natuurlijk hadden we veel flyers rondgebracht, posters opgehangen en uitnodigingen verstuurd. En zeiden heel veel mensen dat ze zouden komen. Maar dat er zóveel zouden komen had ik nooit verwacht. Familie, vrienden, kennissen, collega’s, oud collega’s, oud leerlingen, klasgenoten van vroeger, ik was er stil van. In totaal zijn er 720 mensen geweest!

Bij de vernissage zei ds. Scheffer dat je je bij een expositie kwetsbaar opstelt, je laat je werk zien waar je al je passie, emotie en kunnen in hebt gestopt en iedereen kan er van zeggen wat hij er van vindt. Ik vond dat ook best spannend, ik had er kriebels van in mijn buik. Maar ik kreeg zoveel leuke, lieve en positieve reacties, dat ik er echt van genoten heb. Ik kijk terug op een heel fijne expositie.

Wat ik van tevoren absoluut niet verwachtte is dat ik zeven schilderijen heb verkocht én vijf opdrachten heb gekregen. Geweldig! Ook heb ik beschilderde potten, theedoosjes en waxinelichtjes verkocht. Het geld dat ik verdiend heb, ga ik storten op de rekening van St.Pemama’s, het schooltje in Lusaka, Zambia dat wij ondersteunen (rekeningnummer 755953096 t.n.v. M.A. Meulenbeek-Stemerdink, website www.stpemama.wordpress.com).

Een ervaring rijker. Een mooie inspirerende ervaring. Dank je wel! Groetjes van Marlein

dinsdag 16 april 2013 

Flyer achterkant webFlyer voorkant webNatuurlijk willen we flink veel reclame maken en ik schakel Jorrit in om een flyer, poster en uitnodiging voor ons te maken. We verzamelen foto’s en ik lever de tekst aan. Jorrit is er een poosje mee bezig en laat me dan zien wat hij heeft gemaakt. Ik ben blij verrast, wat ziet dat er prachtig uit! We wisselen nog wat met foto’s om een nog mooier beeld te krijgen. Dan stuur ik alles naar Evert en vraag wat hij er van vindt.

‘Nu, wat moet ik er van zeggen? Zo professioneel heb ik nog nooit een flyer gehad. Jij wel? Prachtig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ mailt Evert terug. Nee, ik heb nog nooit een flyer gehad en zeer zeker niet zo’n mooie! Want dat kan hij, onze Jorrit! :)

Jorrit maakt nog wat nieuwe foto’s van mijn schilderijen voor een nog scherper resultaat. En dan bestellen we de flyers.

 

 

Wat spannend is het als de doos met flyers bezorgd wordt. En o, wat mooi om ze in werkelijkheid te zien. Prachtige heldere kleuren! Jorrit maakt ook een poster en uitnodiging in dezelfde stijl, ook heel erg mooi.

Jorrit print de uitnodigingen. Intussen ga ik de enveloppen schrijven  en de kaarten snijden. En Walter en ik fietsen naar Erichem om Evert een stapeltje van alles te brengen. Jorrit realiseert ook nog een mailversie van de flyer en dan kunnen we onze expositie wereldkundig maken!

dinsdag 16 april 2013 

Half april: zelf maak ik een lijstje van tien schilderijen en ik vraag Walter, Jorrit, Hidde en Rianne om

Zanzibar leunt tegen de kast

Zanzibar leunt tegen de kast

ook een lijstje van tien te maken. Sommige stukken komen op bijna elk lijstje voor, die mogen dus zeker mee. Andere met twee of drie stemmen komen op een andere stapel en langzaam maar zeker ontstaat de stapel die mee mag naar de Synagoge. Dertien stuks, een mooie gevarieerde keuze uit mijn werk.

Ik plan tot en met de expositie elke week een dagje vrij om aan de voorbereiding te gaan werken. Vaak ben ik al zo lang met een schilderij bezig, dat ik het op een bepaald moment in de kamer hang om het een tijdje kritisch te bekijken. Is het af? Ontbreekt er nog iets aan? Zo heb ik de stapel schilderijen die mee mogen naar de Synagoge ook nog eens met argusogen bekeken. Zijn de randjes wel mooi mee geschilderd? Is die boom toch niet te plat? Ietsje meer structuur op die ondergrond? Hm, dat schilderij kan nog wel iets geks gebruiken zodat het niet meer zo stijfjes is…

de Kilimanjaro ligt op de tafel

de Kilimanjaro ligt op de tafel

De hele keuken staat vol, overal ben ik mee bezig. Op tafel ligt de Kilimanjaro te drogen, daar heb ik toch nog wat decoratiezand toegevoegd. Zanzibar heeft een verlevendigde boom en staat tegen de kast. De boom naast de vrouw bij de put krijgt ook wat meer structuur. En de tak boven haar hoofd voorzie ik van pergamano bladeren.

Het langst kijk ik naar het schilderij van de ondergaande zon, die ik ‘Onderweg’ heb genoemd. Al een tijdje ben ik van plan er iets mee te gaan doen, maar ik weet niet wat. Zal ik de ‘wapiti’-boom wat meer structuur geven door er net als bij Zanzibar en de vrouw bij de put met wc papier wat meer reliëf op aan te brengen? Of zal ik -wat ik al eens eerder bedacht maar nooit durfde te realiseren- Oma’s knopendoos eens omkeren en er wat gekke dingetjes en knopen van gebruiken? Ach, ik kan het wel eens neerleggen, kijken wat het doet… Jorrit en ik vinden het allebei wel grappig en ik lijm de knopen vast op de boom.

de wapitiboom met knopen

de wapitiboom met knopen

zondag 17 maart 2013 

banner-homepage-655x150

Elke keer wanneer ik langs of in de Synagoge in Buren kom, denk ik  ‘Wat zal het fantastisch zijn om hier te kunnen exposeren.’ Maar dat lijkt me voor kunstenaars weggelegd, niet voor mijzelf. Tot ik ineens een heel overmoedige gedachte heb: ‘Waarom ook niet?’ Als je zelf je werk niet serieus neemt, hoe kun je dan van anderen verwachten dat zij dat wel doen? In mijn eentje exposeren vind ik wel een beetje eng, dus ik stuur Evert een mail. Evert Scheffer (www.debestekkerie.nl) maakt sieraden van antiek bestek, heel erg mooi. Zijn stijlvolle zilverwerk en het kleurrijke van mijn schilderijen lijken me een mooie combinatie. Gelukkig reageert Evert enthousiast en we gaan samen eens een kijkje nemen in de Synagoge. Een prachtige ruimte!

Ik mail Weymy Theunissen, de beheerster van de expositieruimte en we kiezen de twee laatste weekenden van mei voor onze expositie. Wauw, ik ga mijn schilderijen tentoonstellen!!! Ik gloei van trots! Maar direct daarna overvalt me een grote twijfel: oooo, wat heb ik nou toch gedaan? Wat verbeeld ik mij wel, stel je nou eens voor dat er helemaal niemand komt…

Ach, Yvonne wil wel komen kijken en Rianne en Liesbeth en Nicole… En Renata wil ook vast wel zien hoe haar schilderij daar hangt… Ach, wat maakt het uit, het is maar een paar dagen! Dan zie ik op de ‘jaarrondkalender’ dat ons eerste weekend met Pinksteren is en dat er op de Eerste Pinksterdag een kunstmarkt in de Weeshuistuin is… Oei, dan lopen er altijd heel veel mensen door Buren! Brrrr…

Wat ‘brrrr…’!? Dat is toch fantastisch? Beter kun je het niet hebben. Evert roept meteen dat hij met Cees Hoogteyling zal afspreken dat er bij de tuin een bord komt te staan dat er een expositie in de Synagoge is. En we maken een lijstje met dingen waar we aan moeten denken: uitnodigingen voor ‘de officiële opening’ met hapje en drankje  ;-), flyers, posters, persbericht…

Nu is het half maart, ik zit met een kop thee op de bank, alle schilderijen uitgestald in de kamer en de keuken. En ik weet niet welke ik moet kiezen…

expostie 002expostie 003expostie 004expostie 013

 

vrijdag 4 januari 2013 

Rianne Belder, een heel lieve vriendin van ons, is op vakantie naar Kreta geweest en laat me de foto’s zien. Op ééntje staat ze met een hoedje op, lange blauwe jurk aan, op een rotsblok bij de zee. ‘Oh, zo zou ik je wel willen schilderen!’ roep ik uit. Ze zou zich heel erg vereerd voelen als ik dat wilde doen, zegt ze. Maar ze moet toch nog een héle tijd wachten voor het zo ver is. Eerst schilder ik Floris. Daarna zet ik een doek op de ezel. Ik weet precies hoe ik het wil gaan doen: het hoedje wil ik in 3D maken. Van fimoklei. En het liefst ook nog iets met stof erin verwerkt. Niet in het hoedje, maar de jurk of zo… Ik zet het doek ‘liggend’ neer en teken de horizon.

Nee, staand is toch mooier, denk ik. Dus gum ik de horizon weer weg en draai het doek een slag. Een nieuwe horizon. En dan staat het doek daar maanden lang zonder dat er iets mee gebeurt.  De zomervakantie is door onze Afrikareis te gevuld om nog te kunnen schilderen. En de herfstvakantie te kort door alle dingen die ik er in plan…

Een vrije schilderdag besteed ik aan het schilderij van Justine. En ook nog een dag in de kerstvakantie.

zee met wolkenlucht

Maar nu het schilderij van Justine er in grote lijnen is, zit ik in een schilderflow en haal het doek met de horizon -dat vanwege de kerstversieringen met ezel en al naar boven was verhuisd- weer naar beneden. Eerst schilder ik de lucht en de zee, allemaal in blauwe en groenachtige tinten. Het hele aanrecht staat vol met blauwe tubes en potten. In een mum van tijd heb ik de achtergrond klaar. Zo, dat is dat!

Nu Rianne nog. En het hoedje. En de stof. O ja, ze wil ook nog graag een dolfijn erbij, haar lievelingsdier. Ineens weet ik niet meer hoe ik verder moet. Als ik Rianne er gewoon ‘plat’ in schilder, kan ik niets met het hoedje. En wat doe ik met de jurk? Ik zet nog maar eens een pot thee, maar zelfs die brengt deze keer geen inspiratie. Laat ik er maar een nachtje over slapen…

De volgende ochtend weet ik het: ik schilder Rianne op stevig aquarelpapier en knip haar uit. Van gele fimoklei modelleer ik een hoedje met bloem en bak het in de oven. Om het er goed in te laten passen moet ik een stuk van haar hoofd knippen. Oei, wat eng! Ik bedenk er een arm bij die de hoed vasthoudt, want het waait er behoorlijk. 😉 Dat moet ook aan haar kleding te zien zijn. Maar ik durf de  rok niet van stof te maken, hoewel ik een stuk mooi blauwe crêpe satijn heb. Ik zit er een poosje mee te frommelen en te passen en te meten. Maar het wordt niks. Dan knip ik een stukje blauw-groene organza af en maak er een omslagdoek van. Die stop ik onder haar ene arm. Dan ga ik de achterkant zorgvuldig met lijm insmeren en plak Rianne op het rotsblok. Het puntje van de andere kant van de omslagdoek plak ik vast en nu lijkt het net of de wind die bol blaast. Ja, precies wat ik bedoel!

nog niet helemaal klaar...

De dolfijn schilder ik ook op aquarelpapier en knip hem uit. Om hem nat uit de golven te laten springen smeer ik hem helemaal in met lijm. Oh, jammer, nu loopt zijn zwarte bek een beetje uit… Als alles helemaal droog is, zet ik het schilderij op de ezel en ga er op een afstandje naar kijken. Best leuk, ja.

Jorrit vindt hem ook leuk, zegt hij. Walter heeft het alleen over de dolfijn die ‘er uitspringt’. Nou ja…

Ik hoop dat alles blijft plakken. En natuurlijk moet ik hem nog wat verder afwerken. Nog wat structuur in de rotspartij, Rianne nog wat verfijnen. Maar ik zet de foto er alvast bij. Dan kan Rianne hem zien!

Natuurlijk vraag ik Jorrit of hij -net als bij nog zoveel andere verhalen- ook hier een mooie foto van wil maken!

Een paar dagen later: die Rianne toch. Waait het zo hard, maar haar omslagdoek fatsoenlijk vasthouden, ho maar! Ik merk dat ik bij het schilderen de realiteit soms uit het oog verlies. Jorrit zegt altijd dat mijn schilderijen surrealistische trekjes hebben. Zelf noem ik het ‘naïef’.