Archief voor oktober 2014

zaterdag 25 oktober 2014 

In april schreef ik al dat ik bezig was geweest met een schilderij voor Yvonne van Gogh, mijn ‘oude’ buurvrouw. Zij heeft een nieuwe woning en ik bied aan een schilderij voor haar te maken. Dat vindt ze erg leuk, zij wil graag iets in de stijl van Monet. Ik bestudeer verschillende schilderijen van hem en maak een schets van een parkachtig landschap met een vijver en waterlelies. Ik zet een doek op de ezel en schilder de achtergrond. Dan schets ik haar huis met een grote vijver ervoor. En dat is het dan.

Maanden staat het doek te wachten op meer. Maar er gebeurt niets. De ezel met het doek verhuizen op een gegeven moment zelfs naar boven, ik kom er niet aan toe. Pas in de zomervakantie 2014 krijg ik ineens de schilderkriebels. Ik leg foto’s van werk van Monet om me heen en helemaal geïnspireerd ga ik aan de slag. Het kriebelt weer, het zingt weer in me wanneer de penselen over het doek dansen en prachtige kleuren tevoorschijn toveren. :)

Zonder lelieEr ontstaat een dromerige tuin met een treurwilg die zijn takken in de vijver laat hangen, het huis weerspiegelt in het water. Een roeiboot ligt klaar voor een avontuurlijk tochtje langs de bonte bloemenpracht. Een beetje voortbordurend op de hoed van fimoklei in het schilderij voor Rianne zoek ik ook nu naar iets verrassends. Zal ik een grote waterlelie op de voorgrond maken? En zal ik hem van papier maken? Of van klei? Misschien is het ook wel leuk om de takken van de treurwilg te laten bewegen… Ideeën borrelen in me op.

Rianne komt een middag op bezoek en ik zet haar met de perforator en pergamanopapier in verschillende tinten groen aan het werk. Intussen zoek ik groene kraaltjes en wanneer RianLelie en wilgne een bekertje vol groene confetti heeft, gaan we rijgen. We maken slierten van groene rondjes, afgewisseld met kraaltjes. Rianne heeft geen idee wat de bedoeling is en pas wanneer ik haar later een foto stuur met de slierten provisorisch voor de boom gehangen, begrijpt ze mijn plan.

Aan het eind van de herfstvakantie maak ik een waterlelie van silk clay en bevestig de slierten aan de treurwilg. Ik schilder grote waterleliebladeren en plak de waterlelie erop. Hm, de bloem ziet er op de een of andere manier nog wat eenzaam uit, dus klei ik er nog een iets kleiner exemplaar bij. En dan is het schilderij klaar. Ik maak er een foto van en app die naar Yvonne. Ze is helemaal enthousiast en we spreken af wanneer ze het schilderij komt ophalen.

Samen met Jorrit bekijk ik het schilderij nu het nog op de kachel staat. ‘Het is toch weer surrealistisch geworden,’ lacht hij: ‘Door de kleuren een droomlandschap, maar aan de andere kant toch ook wel weer geloofwaardig. En door de waterlelies op de voorgrond ontstaat er diepte.’ Tja, ik denk toch dat dit mijn stijl is. 😉

Met lelie