Archief voor mei 2012

zondag 20 mei 2012 

Jorrit is met zijn vriendengroep naar Zweden geweest voor een prachtige vakantie. Hij maakt daar een hele serie mooie foto’s die ik natuurlijk mag bewonderen bij zijn thuiskomst. Eén foto raakt direct mijn schildershart en ik vraag of ik hem mag hebben. Jorrit stuurt hem mij toe: ‘Floris-in-het-groene-gras’. Ik print hem op stevig papier en leg hem op tafel zodat ik hem vaak kan bekijken. Floris ligt daar heerlijk in de zon in het gras, een mooie donkere achtergrond, vrolijke frisse groene blaadjes en grassprieten op de voorgrond…

Maar ik begin er nog niet meteen aan, de vrouw bij de waterput en Uncle John gaan voor… Hè, waarom stel ik het nu toch steeds uit? Ik ben bang dat het een te vlak schilderij zal worden. Ik wil er een mooie diepte in brengen, maar krijg ik dat met alleen verf voor elkaar? Een teer frisgroen klaverblad brengt me op een idee: ik kan de blaadjes en grassen op de voorgrond plakken!

Ja, dat is een goed idee. Maar… waar schilder ik die blaadjes en grassen op? Ik pieker er een paar dagen over en dan weet ik het: op perkamentpapier! Dat is vrij stevig, redelijk doorzichtig en goed te beschilderen. Ik zie in mijn gedachten het mapje met perkamentpapier uit ‘mijn pergamanoperiode’ 😉 maar waar heb ik het? Ik heb het al zo lang niet gebruikt… Hè, ik moet toch eens al mijn knutselspullen bij elkaar in een kast stoppen, dat scheelt een heleboel zoektijd… Maar ineens weet ik het weer en diep ik mapje op onderuit een kast. Maar er zitten maar twee al druk beknipte velletjes in… Hè jammer. Wat nu?

Dan denk ik aan buurvrouw Corrie. Die knutselt veel, misschien heeft zij nog iets. Maar nee, een zoekactie van Corrie in haar keurig georganiseerde knutselkast levert geen perkamentpapier op. Nou ja, dan maar iets anders bedenken. Of een keer naar Tiel of Geldermalsen fietsen om te kijken of het nog bestaat. Maar als ik net weer thuis ben, komt Corrie op een holletje door de tuin met een mapje in haar hand. Ze heeft toch nog een stapeltje velletjes gevonden! Ik ben er ontzettend blij mee en dan begin ik snel met de achtergrond. Floris komt er met zijn gele T-shirt lekker lui voor te liggen. Ik meng vogelzand door de verf voor het donkergroen van de bomen. Dat breng ik op met een paletmes zodat het lekker ruig wordt. Daarna zet ik Floris ‘in het zonnetje’ met witte accenten. De voorgrond schilder ik eenvoudig groen.

En dan begin ik met de blaadjes en grassprieten op het perkamentpapier te tekenen en te beschilderen met verschillende groenen. Ik knip ze uit en bewaar ze om ze plat te houden -net als bij het drogen van echte bladeren- in een dik boek. Dan begin ik met het aanbrengen van een laag modelleerpasta, met een groot paletmes. Met gel medium plak ik wat grassprieten en blaadjes op. Wanneer het helemaal droog is (het kost een heleboel tijd en geduld 😉 ), schilder ik alles weer groen. Twee koppen thee later breng ik -iets lager- een nieuwe laag modelleerpasta op en plak weer wat blaadjes en sprieten op. Na het avondeten schilder ik het weer groen en na de koffie komt de laatste pastalaag erop met het restant aan blaadjes. Vlak voor ik ga slapen schilder ik alles weer groen en maak ik alle materialen schoon.

De volgende ochtend schijnt de zon vrolijk de keuken in en ik kijk verrast naar het schilderij. Het is precies zo geworden als ik bedoeld heb. Het is niet Floris, maar hij lijkt er op. Hij ligt daar echt lekker te soezen in het groene gras!

‘Hoe zal ik het noemen?’ vraag ik aan Jorrit. We grappen tegen elkaar dat Floris in het Zweeds vast Flöris zou heten. Maar ik kies zijn Japanse naam: Furorisu :)

Nu de zon weer weg is, zie ik dat het gezicht een beetje etalagepopachtig is. Ik zal er nog een beetje ‘leven’  in aanbrengen…

Floris in het groene gras

Floris in het groene gras