Archief voor april 2012

vrijdag 13 april 2012 
Uncle John in het kamp

Uncle John in het kamp

Jorrit reist vanuit Lusaka naar Malawi en gaat in Lilongwe logeren bij John, een neef van Justine. Hij wil een aantal verhalen gaan schrijven voor Street News Service. John is Rwandees en neemt Jorrit mee naar een vluchtelingenkamp, waar zijn familie woont. Hij woont en werkt zelf illegaal ‘buiten de deur’ van het kamp. Jorrit vertelt dat het eigenlijk een heel ander kamp is dan hij zich voorgesteld  had.  ‘Geen uitgemergelde mensen die achter hekken onder plastic wonen, zoals je op tv ziet. Maar gewoon een dorp, met markten, cafeetjes, eethuisjes en allerlei bedrijvigheid.’

‘Dit is het enige kamp van Malawi momenteel, dus hier zit alles door elkaar. Congolezen, Somaliers, maar ook veel Rwandezen. Het is echt wel een boeiend verhaal met veel facetten. Want wat dit dorp natuurlijk vooral bijzonder maakt, en daar zal mijn verhaal ook over gaan, is dat mensen er niet uit mogen. Ook al wonen sommigen er al 15 jaar.’

‘Ik kan trouwens morgenochtend alsnog een keer naar het vluchtelingenkamp. Want John’s voedselhulp is gearriveerd. Dus die moet hij ophalen. Het zit namelijk zo dat alle daar geregistreerde vluchtelingen van de VN vluchtelingenorganisatie maandelijks wat basis-levensmiddelen krijgen. Twaalf kilo maïsmeel, en nog wat andere dingen. Nu heeft hij die op zich niet per se nodig om te overleven, maar hij krijgt ze toch sowieso, puur omdat zijn naam nog steeds op de lijst staat. Als hij het niet komt ophalen, dan wordt zijn naam van de lijst gehaald. En is hij dus zijn vluchtelingenstatus kwijt. Vandaar dat hij daar nog iedere maand naartoe moet.’

‘Ik vind het sowieso interessant om er nog eens heen te gaan, en wie weet kan ik nog wat meer mensen spreken en foto’s maken.’ En dat doet Jorrit, hij maakt mooie foto’s die hij me toestuurt. Ik ben erg onder de indruk van een man die op een bankje bij een hut zit. Hij heeft een spierwitte broek aan en een keurig blauw colbertje. Inderdaad niet het prototype kampbewoner. 😉  Hij heeft een prachtige, doorleefde kop en ik weet meteen dat ik hem wil schilderen.

Wanneer ik Jorrit vertel dat ik deze foto heb gekozen voor mijn nieuwe schilderij, zegt hij: ‘Dat zal John leuk vinden, want het is zijn oom!’  Terwijl ik de foto bestudeer, noem ik hem ‘ Uncle John’ , maar zo heet hij vast niet…

Allereerst maak ik de achtergrond helemaal roze.  Ik begin met Uncle John te schetsen. Ik vind het best lastig om de verhouding goed te krijgen, maar opeens zit hij daar echt op zijn bankje.  Ik schilder de huid van Uncle John helemaal bruin. Dan doe ik allerlei kleurtjes verf op het palet en bekijk de foto heel goed. Er zijn zoveel kleurnuances door de lichtval en zijn rimpels. En ook zijn haar (fijn kroeshaar) heeft allerlei nuances wit, zwart, grijs.

Zijn jasje is in werkelijkheid een beetje grijzig blauw met een krijtstreepje. Maar ik kies een fellere kleur blauw, omdat ik dat mooier vind passen bij de achtergrond. Uncle heeft een kleurige blouse aan met ragfijne witte streepjes. Ik laat de krijtstreepjes op het colbertje weg, want anders wordt het wel erg gestreept…

Dan begin ik aan de achtergrond. Een schuurdeur van planken, een gestucte muur. Het ziet er een beetje bouwvallig uit, maar heeft door de warme, roze-rode kleuren toch iets charmants. Bijna knus…

Ja, daar zit een man op een bankje. Hij is even gaan zitten in het zonnetje. Hij praat vast met mensen die voorbij komen. ‘Goedemiddag, Uncle John. Wat gaat u doen? U ziet er zo netjes uit… O, u gaat uw levensverhaal vertellen aan die blanke jongen uit Nederland. En hij gaat u op de foto zetten? Wat interessant. En waar kunnen we dat verhaal lezen?  Op http://www.streetnewsservice.org/news/2012/march/feed-319/malawi-refugees-escaping-their-refuge.aspx ? Dank u wel, ik ga het even lezen…’

Kopie van oom john 006