Archief voor januari 2012

donderdag 5 januari 2012 

Jorrit vertelt dat hij in Chibale is geweest. Een dorp in de buurt van Serenje, Zambia. ‘Nou ja, in de buurt,  toch nog drie uur hobbelen over een zandweggetje, hahaha. Op de heenweg had ik er 2 dagen over gedaan vanuit hier, want toen ik daar aankwam, was de bus net weg…’

Een paar fantastische dagen waarin hij zich ondergedompeld heeft in het dorpsleven daar.  Hij schrijft: ‘Veel mensen gesproken en plekken bezocht. Maar het gewone leven daar genoot ik nog het meest van, zo’n andere wereld. Echt heel erg back to basic, geen stroom, telefoon, licht, internet… Water koken uit de put, wassen in de rivier… ‘

Vrouw bij de waterput in Chibale

‘Zo’n kans kon ik niet laten liggen, dus heb flink geïnterviewd en gefotografeerd. Dus dat wordt een dezer dagen een mooi verhaal voor Street News Service. ‘ Hij stuurt me een foto van een vrouw bij een waterput.  ‘Ik denk dat je die wel wilt schilderen.’ 

Hij kent me wel goed, die zoon van me! Inderdaad, wat een prachtige foto. Een mooie compositie, geweldige kleuren. Ik beloof mezelf dat ik er in de kerstvakantie aan mag beginnen. Tussen Kerst en Oud en Nieuw sleep ik mijn schilderspullen naar beneden en zet een doek op de ezel. Ik maak eerst een rode achtergrond, waarover ik dan weer het stoffige zand kan schilderen. Dan schets ik de vrouw met de putemmer. Het lastigste vind ik haar houding. Voor mijn gevoel moet ik de linker arm veel langer maken dan hij volgens mij moet zijn. Maar eindelijk heb ik de verhoudingen goed.

En dan begin ik te schilderen. Ik doe bruin op het palet, maar zie dat ook nu -net als bij het meisje van ‘Cry’- het bruin geen bruin is, maar samengesteld uit een heleboel kleurtjes. Wat een uitdaging om dat goed te treffen! Maar het lukt aardig. Jammer genoeg heb ik alleen half transparant bruin, dat mengt moeilijk, vind ik.

het schilderij

Ik krijg haar gezicht niet naar mijn zin. Dan eerst de rest maar. Ik vind het ook best lastig om de goede kleur van haar kleding en hoofddoek te maken. Ik schilder het een paar keer over in andere mengingen, tot ik er tevreden over ben. Wanneer ik de figuren op haar rok geschilderd heb, vind ik het ineens gaan lijken!  Ja, dat voegt echt iets toe.

Dan is de achtergrond aan de beurt. Een vage bossage met takken die kriskras door elkaar lijken te groeien. Hier en daar hangt iets ondefinieerbaars, ik weet er niet goed raad mee. Dan besluit ik de achtergrond uit vlekken in groenen en bruinen op te bouwen, met hier en daar een toefje geel en beige. Als het helemaal droog is, schilder ik er een paar keer met zinkwit overheen, zodat het stuk vager wordt. Ja, dat lijkt goed.

 Nu de ketting nog. En de dingen die ik steeds maar uitgesteld heb en die nu toch ook wel moeten: het water en het gezicht… Het water bestaat op de foto uit allerlei kleurtjes. Ik bestudeer het een poosje en besluit dan maar gewoon te beginnen. Hm, niet eens zo gek… Ik schilder ook hier wat zinkwit overheen om het iets te vervagen. Niet teveel, het is eigenlijk ongelooflijk helder!

En dan het gezicht. Zo’n mooi fijn Afrikaans gezicht. Het is te breed, de ogen te groot en te donker. Om het weg te krijgen, schilder ik het over met donkerbruin. Met lichter bruin probeer ik de goede vorm erin te krijgen. Maar wat ik ook doe, het lukt me niet. Ik besluit het voor nu maar zo te laten en later nog eens een poging te wagen.

Nu ik er van een afstandje naar kijk, zie ik dat ik de putemmer groter heb gemaakt dan hij moet zijn. Hè, jammer. Maar ik laat het toch maar zo. Tenzij ik me er vreselijk aan ga storen. En trouwens… als je het schilderij bekijkt, heb je de foto toch niet in je hand 😉

p.s. Een paar dagen later: Het gezicht is bijgewerkt. Ik heb er weer een foto van gemaakt en deze nieuwe foto hier bij gezet…