Archief voor januari 2011

zondag 30 januari 2011 

Behalve die prachtige van de Kilimanjaro heeft Ilvy een schat aan schitterende foto’s gemaakt. Maar ja, ze is dan ook een beroemde fotografe! Ik kijk vol bewondering rond op haar website ‘Images by Ilvy’ en zie een aantal foto’s die ik graag op een schilderij zou willen vastleggen.

met haar jongste kind op haar rug loopt Maithabeleng door de heuvels van Lesotho

met haar jongste kind op haar rug loopt Maithabeleng door de heuvels van Lesotho

Ik ben erg gecharmeerd van een serie foto’s die ze in Lesotho maakte, met als terugkerende factor een mooie dekenachtige mantel. Vooral de foto waarop een vrouw met de prachtige naam Maithabeleng die mantel draagt , een vrolijk gekleurde bloem in een verder tamelijk dor landschap. Het onderschrift van de foto luidt: ‘Long walk; with her youngest child strapped to her back , and her medicine box  in her hand, Maithabeleng walks through the hills of Lesotho.’

Waar gaat ze toch naar toe, Maithabeleng, met haar kindje -lekker warm ingepakt- op haar rug? Daar in de verte is een huis, lijkt het. Zou ze daar heen gaan met haar medicijnkoffertje dat net een emmertje is…

Ik blijf over haar nadenken terwijl ik het landschap schilder. Wat een mooie tere kleuren. In pastelachtige schoonheid wachten de heuvels op haar komst. Zou zij dat ook wel zien? Kijkt ze genietend voor zich uit, terwijl ze die kant op loopt? Neuriet ze intussen een lied, zodat de weg wat korter lijkt? Verheugt ze zich op haar thuiskomst? Of is ze in gedachten verzonken, piekert ze over de lelijke hoest van haar jongste kindje. De medicijnen in haar tas, zouden die eindelijk helpen?

Na de tere heuvels en de lucht schilder ik het dorre landschap waar ze door loopt. Voorzichtig schets ik Maithabeleng erin, zodat ze in verhouding is met de weg. Haar mantel kleur ik met fluoriserend oranje en ik loop even tot halverwege de trap om te kijken of het werkt. Ja! Het is precies goed. Het landschap en de lucht zijn heel erg in harmonie met elkaar in roze, paarse en blauwe tinten. Het knallende oranje is bijna een dissonant, maar tegelijkertijd ook een fleurige, prikkelende blikvanger. Ja, het is goed zo!

Weer met tere kleurtjes schilder ik het mutsje van haar jongste kind. Hoe zou het heten? Haar hoeveelste kindje zou het zijn? Ik leef me uit met gel medium, decoratiekorreltjes en strooizand op de velden aan weerskanten van haar. Een ruige begroeiing, weer een contrast met de zachte heuvels in de verte.

Terwijl het schilderij staat te drogen, lees ik op de website van Ilvy in de onderschriften van de andere foto’s hoe het zit. Maithabeleng is 36 jaar en ze heeft zes kinderen. Ze is geïnfecteerd met het hiv-virus, de medicijnen in de tas zijn dus voor haarzelf. Ze moet twee uur lopen naar de kliniek en dus ook weer twee uur terug. Het is erg vermoeiend, zegt ze, maar ze loopt stevig door. Het is lastig om haar bij te houden, deze sterke vrouw.
Op andere foto’s kijkt ze  je breed lachend aan, ik vind eigenlijk  wel dat ze er gezond en levenslustig uit ziet…

Veel geluk met je gezonde kinderen, Maithabeleng, ik hoop dat jij ze mag zien opgroeien tot  mooie volwassen mensen met een toekomst vol mogelijkheden.

zaterdag 22 januari 2011 

spinnende vrouwen in Cappadocië

Ik zoek iets op internet en word getroffen door een foto van twee spinnende vrouwen. Ze zitten daar zo gemoedelijk naast elkaar te werken. Ik hoor ze bij wijze van spreken met elkaar babbelen over het warme weer, over het nieuwste recept van köfte, over de streken van stoute Hassan…

In Cappadocië zitten vrouwen inderdaad zo bij elkaar met hun kunstig gedrapeerde hoofddoeken en wijde Turkse broeken. Mooie, verweerde gezichten, bezige handen. Ze stralen een enorme rust uit en een oneindige tijdloosheid.

Om de vrouwen in hun omgeving te plaatsen, schilder ik er een stukje van het feeërieke landschap van Cappadocië bij. Het tufsteenlandschap van Cappadocië behoort tot de meest wonderbaarlijke verschijnselen ter wereld. In de vulkanische ondergrond werd door regen, wind en vorst het zachte gesteente weggeslepen. Uit de hardere steensoorten resteerden torenhoge zuilen, paddestoelvormen en sprookjesachtige schoorstenen. In een adembenemend evenwicht balanceren grote rotsblokken op tere pieken.

Het zonlicht tovert de meest fantastische kleuren op de rotsen, je wilt het allemaal op je netvlies opslaan en met je meenemen naar huis. Nee, je wilt eigenlijk voor altijd blijven ronddwalen tussen de heuvelruggen die de valleien van elkaar scheiden en blijven genieten van de fascinerende uitzichten.

Maar je moet weer verder, terug naar het leven van alledag. Dat leven slokt je snel weer op, herinneringen dreigen te vervagen. Dat mag niet gebeuren. En daarom maak ik dit schilderij.

Güle güle, Kapadokya! Tot ziens, Cappadocië!